Nie ma to jak życie na krawędzi czasu.
W końcu się nie nudzę !
Ciągle pod górę wspinam
się, ledwo co oddycham.
Drogę na szczyt przesłania
mgła, próżne me starania.
Zwątpienie ogarnia mnie
znów, kończę na świata dnie.
Bez nadziei zostaję
sam, serca rytm ustaje.
zgasły dla nas nadziei promienie
zanim zorza zaświeci nam blada
wstańmy jako upiorów gromada
we krwi wroga nasyćmi pragnienie
cóż my winni że kochać nie możem
gdy się wszystko tak podli i karli
my dla ziemskiej rozkoszy umarli
czcijmy zemstę i święćmy ją nożem